Modlitwa poranna...

Są dni, kiedy po prostu brakuje tlenu, a kolana uginają się pod ciężarem własnych myśli, kiedy bezradność ściska za gardło, a każdy oddech smakuje jak popiół. Znam ten ból, znam ten strach i to przerażające uczucie, że nie ma się już w sobie ani grama siły. Ale wiem też, że z tego piekła można wyjść. Nawet jeśli teraz chce się tylko zamknąć oczy i zmienić w kamień.

Pozwól, Panie, że szepnę

słów dziś parę do Ciebie,

chociaż trudno się modlić,

gdy nadziei już brak,

gdy Ty jesteś tam w górze,

a ja tutaj u siebie,

gdy do walki sił nie mam...

jak bez siły żyć... jak...

Poplątało mi, Panie,

życie ścieżki do Ciebie,

w piekle jestem gdzieś na dnie,

w piekle jestem, Tyś w niebie.

Daj mi siłę, daj siłę,

na kolejny znów dzień,

albo w kamień mi, Chryste...

duszę w kamień mi zmień.

Tak dziś trudno jest, Panie,

tak dziś trudno jest wierzyć,

z sobą samą, jak z wrogiem,

z sobą muszę się mierzyć.

Tak dziś trudno się podnieść,

z kolan tak trudno wstać,

siły, Panie, mi trzeba...

którą Ty możesz dać...

Tak dziś trudno jest ufać,

kiedy myśli nad ranem

rozwiercają znów czaszkę

i smakują mój ból.

Tak dziś trudno jest marzyć,

kiedy łzy, płynąc same,

zastygają w cierpieniu,

i zmieniają się w sól.

Poplątało mi, Panie,

życie ścieżki do Ciebie,

w piekle jestem gdzieś na dnie,

w piekle jestem, Tyś w niebie.

Daj mi siłę, daj siłę,

na kolejny znów dzień,

albo w kamień mi, Chryste...

duszę w kamień mi zmień.

Tak dziś trudno jest, Panie,

tak dziś trudno jest wierzyć,

z sobą samą, jak z wrogiem,

z sobą muszę się mierzyć.

Tak dziś trudno się podnieść,

z kolan tak trudno wstać,

siły, Panie, mi trzeba...

którą Ty możesz dać...