Napisz mi, proszę, taką piosenkę...

 Czasami muzyka staje się ostatnią deską ratunku, miejscem, w którym można schować się przed całym złem świata i złapać oddech. Blues bywa szorstki, bywa bolesny, ale potrafi też nieść w sobie niewyobrażalną czułość i siłę, która ocala.

Zostawiam tu dziś utwór, który jest dla mnie taką właśnie opowieścią – o walce ze strachem, o zatrzymywaniu czasu i o pragnieniu, by chociaż na chwilę usłyszeć, że światło wciąż tańczy na dachu.

Napisz mi proszę taką piosenkę,

w której zapomnę o umieraniu,

niech w niej nie będzie białych szpitali,

nocnych kroplówek i cichych łez.

Zbuduj tu dom z bluesowych dźwięków,

co wczoraj szczęściem w duszy nam grały,

gdzie pachnie latem i gdzie przez chwilę

bezpieczna będę i moja krew.

Niech w niej nie będzie zegarów, które odliczają sekundy do końca,

ani tej zimnej ciszy, co w nocy tak mocno ściska za gardło i kark.

 

Zamknij w melodii trochę ciepłego słońca,

niech nie czuję jej lodowatych ust.

Zostań mi w głosie, kiedy płucom zabraknie już tchu,

niech ta piosenka trzyma mnie mocno i nie puszcza jeszcze.

Bo sama pójdę, kiedy chłód zmrozi nam dłonie,

a w szklanym lustrze zniknie mój ślad.

Napisz mi taką piosenkę, w której śmierć nie ma nic do powiedzenia,

tylko nas dwoje... i ciepła, nieskończona ziemia.

 

Dotknij lekko tych strun,

jakbyś dotykał samego serca,

niech płyną dźwięki,

zdolne mnie jeszcze przez chwilę zatrzymać...

Śpiewaj mi, proszę, o prostych rzeczach,

o złotych liściach wiatrem tańczących,

kiedy przed siebie szliśmy bez słów... szczęśliwi tak...

Nie bój się nut, co dźwiękiem płaczą,

zamień je w siłę, która ocala.

Przełóż ten ból na mocne akordy,

niech mnie uniosą gdzieś ponad strach.

Chcę jeszcze raz usłyszeć, że światło tańczy na dachu

i poczuć, że wciąż tu jestem... że jestem jeszcze tu...

 

Zostań mi w głosie, kiedy płucom zabraknie już tchu,

niech ta piosenka trzyma mnie mocno i nie puszcza jeszcze.

Bo sama pójdę, kiedy chłód zmrozi nam dłonie,

a w szklanym lustrze zniknie mój ślad.

Napisz mi taką piosenkę, w której śmierć nie ma nic do powiedzenia,

tylko nas dwoje... i ciepła, nieskończona ziemia..

 

Napisz mi proszę piosenkę,

w której zapomnę o umieraniu,

tylko tak cicho... żeby usłyszeć świt.

Nawet tam...

gdzie nie będzie już nic.

Modlitwa poranna...

Są dni, kiedy po prostu brakuje tlenu, a kolana uginają się pod ciężarem własnych myśli, kiedy bezradność ściska za gardło, a każdy oddech smakuje jak popiół. Znam ten ból, znam ten strach i to przerażające uczucie, że nie ma się już w sobie ani grama siły. Ale wiem też, że z tego piekła można wyjść. Nawet jeśli teraz chce się tylko zamknąć oczy i zmienić w kamień.

Pozwól, Panie, że szepnę

słów dziś parę do Ciebie,

chociaż trudno się modlić,

gdy nadziei już brak,

gdy Ty jesteś tam w górze,

a ja tutaj u siebie,

gdy do walki sił nie mam...

jak bez siły żyć... jak...

Poplątało mi, Panie,

życie ścieżki do Ciebie,

w piekle jestem gdzieś na dnie,

w piekle jestem, Tyś w niebie.

Daj mi siłę, daj siłę,

na kolejny znów dzień,

albo w kamień mi, Chryste...

duszę w kamień mi zmień.

Tak dziś trudno jest, Panie,

tak dziś trudno jest wierzyć,

z sobą samą, jak z wrogiem,

z sobą muszę się mierzyć.

Tak dziś trudno się podnieść,

z kolan tak trudno wstać,

siły, Panie, mi trzeba...

którą Ty możesz dać...

Tak dziś trudno jest ufać,

kiedy myśli nad ranem

rozwiercają znów czaszkę

i smakują mój ból.

Tak dziś trudno jest marzyć,

kiedy łzy, płynąc same,

zastygają w cierpieniu,

i zmieniają się w sól.

Poplątało mi, Panie,

życie ścieżki do Ciebie,

w piekle jestem gdzieś na dnie,

w piekle jestem, Tyś w niebie.

Daj mi siłę, daj siłę,

na kolejny znów dzień,

albo w kamień mi, Chryste...

duszę w kamień mi zmień.

Tak dziś trudno jest, Panie,

tak dziś trudno jest wierzyć,

z sobą samą, jak z wrogiem,

z sobą muszę się mierzyć.

Tak dziś trudno się podnieść,

z kolan tak trudno wstać,

siły, Panie, mi trzeba...

którą Ty możesz dać...

My niezniszczalni... z rosy utkani...

 

Śmierć. Pojęcie najbardziej abstrakcyjne z abstrakcyjnych — dopóki dotyczy kogoś innego, dopóki jest tylko poetycką figurą lub ciągiem liter na papierze. Stąpamy po ziemi z głową w chmurach, myląc własny zachwyt ze stalą. Udajemy, że odeszli tylko inni, a nasz własny ślad przetrwa każdą zamieć.

W tym pędzie kryje się jednak głęboka, przejmująca ironia. Nazywamy siebie „niezniszczalnymi”, podczas gdy w rzeczywistości nasza tkanka uformowana jest z najmniej trwałej materii – z porannego tchu, z ulotnej chwili, z kropelki rosy, którą pierwsze promienie słońca bez trudu osuszają. Nasza nieśmiertelność to tylko senny majak, subtelna gra pozorów, w której udajemy władców czasu, stojąc boso na krawędzi wieczności.

Prawdziwe piękno ludzkiego losu nie leży jednak w trwaniu na przekór wszystkiemu, ale właśnie w tej kruchej, czułej bezbronności. To nie stal definiuje nasze istnienie, lecz iskierka wiary przemycona w mroku i pamięć, która zostaje, gdy cmentarny dym wreszcie opadnie. Biegniemy w złudną nieprzemijalność, by na końcu odkryć, że jedynym śladem po naszej rzekomej potędze jest cichy gest kogoś, kto na kamiennej płycie położy dla nas kwiat.

O tej właśnie iluzji – o dumnym marszu przez świat i naszej cichej, uformowanej z rosy ulotności – opowiada ta piosenka. To muzyczny zapis gorzkiej ironii ludzkiego losu, w którym za maską niezniszczalności kryje się najczystsza bezbronność.

My niezniszczalni

Gdy świt pogasi pamięci znicze,

jutro osuszy nostalgii łzy,

znów pobiegniemy w nieprzemijalność,

złudną, jak złudne bywają sny.

Znów pobiegniemy w nieprzemijalność,

złudną, jak złudne bywają sny.

My niezniszczalni, z rosy utkani, 

w wieczność kroczymy każdego dnia, 

a kiedy zgaśnie serc nieśmiertelność,

ktoś znów na płycie położy kwiat...

My niezniszczalni, z rosy utkani, 

w wieczność kroczymy każdego dnia, 

a kiedy zgaśnie serc nieśmiertelność,

ktoś znów na płycie położy kwiat...

Po ogniu, który czerwienią płonie

na znak, że wiecznie będą w nas żyć,

dusza przemyci iskierkę wiary,

wiatrem odpłynie cmentarny dym.

Dusza przemyci iskierkę wiary,

wiatrem odpłynie cmentarny dym.

My niezniszczalni, z rosy utkani, 

w wieczność kroczymy każdego dnia, 

a kiedy zgaśnie serc nieśmiertelność,

ktoś znów na płycie położy kwiat...

My niezniszczalni, z rosy utkani, 

w wieczność kroczymy każdego dnia, 

a kiedy zgaśnie serc nieśmiertelność,

ktoś znów na płycie położy kwiat...