Są dni, kiedy po prostu brakuje tlenu, a kolana uginają się pod ciężarem własnych myśli, kiedy bezradność ściska za gardło, a każdy oddech smakuje jak popiół. Znam ten ból, znam ten strach i to przerażające uczucie, że nie ma się już w sobie ani grama siły. Ale wiem też, że z tego piekła można wyjść. Nawet jeśli teraz chce się tylko zamknąć oczy i zmienić w kamień.
Pozwól, Panie, że szepnę
słów dziś parę do Ciebie,
chociaż trudno się modlić,
gdy nadziei już brak,
gdy Ty jesteś tam w górze,
a ja tutaj u siebie,
gdy do walki sił nie mam...
jak bez siły żyć... jak...
Poplątało mi, Panie,
życie ścieżki do Ciebie,
w piekle jestem gdzieś na dnie,
w piekle jestem, Tyś w niebie.
Daj mi siłę, daj siłę,
na kolejny znów dzień,
albo w kamień mi, Chryste...
duszę w kamień mi zmień.
Tak dziś trudno jest, Panie,
tak dziś trudno jest wierzyć,
z sobą samą, jak z wrogiem,
z sobą muszę się mierzyć.
Tak dziś trudno się podnieść,
z kolan tak trudno wstać,
siły, Panie, mi trzeba...
którą Ty możesz dać...
Tak dziś trudno jest ufać,
kiedy myśli nad ranem
rozwiercają znów czaszkę
i smakują mój ból.
Tak dziś trudno jest marzyć,
kiedy łzy, płynąc same,
zastygają w cierpieniu,
i zmieniają się w sól.
Poplątało mi, Panie,
życie ścieżki do Ciebie,
w piekle jestem gdzieś na dnie,
w piekle jestem, Tyś w niebie.
Daj mi siłę, daj siłę,
na kolejny znów dzień,
albo w kamień mi, Chryste...
duszę w kamień mi zmień.
Tak dziś trudno jest, Panie,
tak dziś trudno jest wierzyć,
z sobą samą, jak z wrogiem,
z sobą muszę się mierzyć.
Tak dziś trudno się podnieść,
z kolan tak trudno wstać,
siły, Panie, mi trzeba...
którą Ty możesz dać...
