My niezniszczalni... z rosy utkani...

 

Śmierć. Pojęcie najbardziej abstrakcyjne z abstrakcyjnych — dopóki dotyczy kogoś innego, dopóki jest tylko poetycką figurą lub ciągiem liter na papierze. Stąpamy po ziemi z głową w chmurach, myląc własny zachwyt ze stalą. Udajemy, że odeszli tylko inni, a nasz własny ślad przetrwa każdą zamieć.

W tym pędzie kryje się jednak głęboka, przejmująca ironia. Nazywamy siebie „niezniszczalnymi”, podczas gdy w rzeczywistości nasza tkanka uformowana jest z najmniej trwałej materii – z porannego tchu, z ulotnej chwili, z kropelki rosy, którą pierwsze promienie słońca bez trudu osuszają. Nasza nieśmiertelność to tylko senny majak, subtelna gra pozorów, w której udajemy władców czasu, stojąc boso na krawędzi wieczności.

Prawdziwe piękno ludzkiego losu nie leży jednak w trwaniu na przekór wszystkiemu, ale właśnie w tej kruchej, czułej bezbronności. To nie stal definiuje nasze istnienie, lecz iskierka wiary przemycona w mroku i pamięć, która zostaje, gdy cmentarny dym wreszcie opadnie. Biegniemy w złudną nieprzemijalność, by na końcu odkryć, że jedynym śladem po naszej rzekomej potędze jest cichy gest kogoś, kto na kamiennej płycie położy dla nas kwiat.

O tej właśnie iluzji – o dumnym marszu przez świat i naszej cichej, uformowanej z rosy ulotności – opowiada ta piosenka. To muzyczny zapis gorzkiej ironii ludzkiego losu, w którym za maską niezniszczalności kryje się najczystsza bezbronność.

My niezniszczalni

Gdy świt pogasi pamięci znicze,

jutro osuszy nostalgii łzy,

znów pobiegniemy w nieprzemijalność,

złudną, jak złudne bywają sny.

Znów pobiegniemy w nieprzemijalność,

złudną, jak złudne bywają sny.

My niezniszczalni, z rosy utkani, 

w wieczność kroczymy każdego dnia, 

a kiedy zgaśnie serc nieśmiertelność,

ktoś znów na płycie położy kwiat...

My niezniszczalni, z rosy utkani, 

w wieczność kroczymy każdego dnia, 

a kiedy zgaśnie serc nieśmiertelność,

ktoś znów na płycie położy kwiat...

Po ogniu, który czerwienią płonie

na znak, że wiecznie będą w nas żyć,

dusza przemyci iskierkę wiary,

wiatrem odpłynie cmentarny dym.

Dusza przemyci iskierkę wiary,

wiatrem odpłynie cmentarny dym.

My niezniszczalni, z rosy utkani, 

w wieczność kroczymy każdego dnia, 

a kiedy zgaśnie serc nieśmiertelność,

ktoś znów na płycie położy kwiat...

My niezniszczalni, z rosy utkani, 

w wieczność kroczymy każdego dnia, 

a kiedy zgaśnie serc nieśmiertelność,

ktoś znów na płycie położy kwiat...